1 árs gullklumpur

Í dag er þessi yndis prins okkar 1 árs...... hann er allt sem við bjuggumst við og bara miklu miklu meira ;) Við erum svo þakklát fyrir það að hann rataði inn í líf okkar. Það er ekki hægt að lýsa því nógu vel í orðum hvað þessi litli yndislegi drengur hefur gefið okkur, langar mig því bara að sýna ykkur það í myndum :D

allir að dást að klumpnum

Hér fengum við að vita að hann heyrði vel :D

Hitti frændur sína sem voru ekki alveg jafn tjillaðir og Viktor

Fyrsti kossinnnnnn.... hahah

Byrjuðum í heima æfingum

Dúkkó með systir;)

Byrjaður að bollast upp..

Svo byrjaði sjúkraþjálfun

og skelli hlátur...

En stundum er maður súr.... Nákvæmlega svona mynd er til að pabba og sytir..

bræðslu brosið

Fattaði systur sína :D

Nær pabba sínum vel á þessari mynd :D

Prófa að horfa á sjónvarp:)

Verið að mjaka sér upp á fjórar :D

En stundum eru þessar æfingar bara svoo erfiðar...

Verið að mastera skriðið... 

Á róló 

Fékk bestu einkunn fyrir hjartað :)

svo kom vorið og Viktor fattaði trampólínið

Vááá segir ljónið svona....

Þessi lærastykki eru í fyrsta klassa ;)

fyrsti ísinn

bolli litli að renna með stóru :)

Stóri strákur :D

Yfir og út S

21.3 / 2+1=3

Í dag er alþjóðlegur Down syndrome dagur... Mig langar að benda ykkur á alveg yndislegt video sem ég horfði á. Ég grét allan tíman því allt sem er sagt þarna er svo rétt. Fyrir ári síðan vissi ég ekkert um hvað fólkið í myndbandinu var að segja .... en nú veit ég það svooo vel. Yndislegt og ég hvet alla til að skoða þetta.

S

Er hann fatlaður.....?

Í dag fórum við Viktor í nokkra sérfræði tíma á sjúkrahúsinu í Gent. Gekk það bara mjög vel og stóð hann sig eins og hetja. Læknarnir voru ánægðir með hann og mamma hans líka:) 

Í dag þá vorum við að horfa á fréttirnar um rútuslysið með Belgísku börnunum og Andrea kemur til mín og spyr mig er hann fatlaður og bendir á sjónvarpið þar sem að börn voru að líma teikningar á vegg..... Ég horfði á hana og sagði haaa nei nei.... og hún benti þá á bróður sinn og sagði það sama.... Hmmm ég hugsaði bíddu bíddu afhverju er hún að segja þetta... Er það útaf barnaþætti á bbc sem er oft með börnum sem eru fötluð og hún hefður spurt mig út í.... 

Óli horfði stórum augum á okkur og ég ákvað að spyrja hana aðeins út í þessa spurningu hennar. Ég spurði hana afhverju hún hafði sagt þetta og þá sagði hún mér að í afmælinu sem hún var í áðan þá hafi einn strákur í bekknum hennar sagt við hana að litli bróðir hennar væri fatlaður.  Ég horfði á hana með Viktor í fanginu og fann hvernig ég hitnaði, fékk fastan sting í hjartað og var við það að fara að gráta.... ég vissi ekkert hvað ég átti að segja.... 

Andrea var bara 4 ára þegar Viktor fæddist og hún hefur aldrei séð neitt öðruvísi við bróður sinn.... sem og flest börn á hennar aldri. Hún fann að það var kannski ekki allt eins og það átti að vera þegar hann fæddist... mamman svoldið mikið meira á grenjinu og bara smá sorg... Við sögðum henni samt svo hún vissi eitthvað og ef einhver myndi segja eitthvað við hana að litli brósi væri smá öðruvísi..... Svo fengum við ráð hjá konu sem hefur hjálpað okkur með ýmislegt að það væri fínt að segja hann er örðuvísi útaf því að..... hann verður kannski aðeins seinni að læra að labba... eða tala eða eitthvað... Því öðruvísi er svo stórt orð og það er betra að takmarka það. Hingað til hefur ekkert komið og engin verið að spá í þessu og hef ég bara fundið að krakkar, eru ekkert að spá í þessu... mikið meira fullorðna fólkið... Og alltaf hef ég hugsað ef börn segja eitthvað þá kemur það oftast frá foreldrum þeirra... Svo að ef svo vildi til að einhver myndi nota óskemtileg orð um gullklumpinn okkar þá væri það oftast útaf óupplýstum aðstandendum.

Við spurðum Andreu aðeins betur út í þetta og hún sagði okkur semsagt að mitt í einum leik í afmælinu hafi þessi strákur sagt við hana: bróðir þinn er fatlaður..... Óli spurði þá: hvað sagðir þú þá... ég sagði bara að hann væri bara fatlaður ef hann segði að bróðir minn væri fatlaður.... Óli þurfti að labba í burtu því að hann fór að hlæja... ég brosti en fékk líka rosalegan kökk í hálsinn og þurfti að halda aftur af tárunum.... Stóra stelpann mín svo hörð og svo ótrúleg að verja bróður sinn.....Ég var svo stolt af henni og var eiginlega bara alveg orðlaus.... hvað átti ég að segja henni.... Ég veit að litningagalli Viktors telst sem fötlun en eins og ég hef sagt áður þá bara finnst mér ennþá svo skrítið að hugsa til þess... Ég er löngu hætt að sjá Downs þegar ég horfi á son minn ef ég einhverntíman gerði það... og svo er hann bara svo duglegur að þessi þroska seinkunn fer bara oft fyrir neðan garð eða ofan... Ég geri mér fullkomlega grein fyrir því að með tímanum eigi þetta kannski eftir að breytast.. En ég ætla mér auðvitað að gera allt til að hjálpa honum svo að lífsgæði hans verði sem best.

Svo ég sat þarna fyrir framan stóru stelpuna mína orðlaus... ég vildi ekki segja já Andrea hann er fatlaður... mér finnst það ennþá svo erfitt.... Ég og Andrea löbbuðum upp ég kom Viktori í náttföt setti Andreu í bað og fór svo sjálf í sturtuna og tárin runnu niður kynnarnar þegar ég hugsaði um þetta og hvað ég ætti að segja við snúlluna mína... 

Eitthvað varð ég að gera... nú er þetta byrjað hugsaði ég ... hvernig er best að tækla þetta.... Þegar ég var búin í sturtunni þá settist ég við baðið hjá Andreu og sagði mannstu þegar mamma sagði þér að Viktor væri aðeins öðruvísi... Hún játti því og við fórum í gegnum það saman að hann yrði kannski aðeins seinni að labba eða tala og hún sagði já ég þarf að hjálpa honum með þetta og að fara í sport:) Já einmitt sagði ég... en þegar Viktor fæddist þá komu læknarnir til okkar pabba og sögðu okkur að hann væri með downs syndrome... sagði það viljandi á Ensku þar sem að það er það sama allstaðar. Hún horfði á mig stórum augum vissi augljóslega ekkert hvað ég var að segja, en ég vildi samt segja henni þetta svo hún hafi heyrt orðið og væri kunn því. Ég sagði henni jafnframt að hann væri alls ekkert veikur og að ef einhver myndi segja eitthvað við hana í skólanum sem henni fyndist óþæginlegt þá ætti hún alltaf að tala við kennarana og láta okkur vita. Svo við ætlum bara að tala létt við kennarana á morgun svo að þær viti að ef Andrea talar um þetta við þær þá eru þær on board. 

Þeir sem eiga ekki börn með einhverja "fötlun" þá langar mig að biðja ykkur að hugsa ykkur tvisvar um áður en þið farið að tala um svona hluti við börnin ykkar. Áður en ég eignaðist Viktor þá hugsaði ég ekkert út í það hvernig ég myndi tala um svona við Andreu... En núna þá langar mig bara að segja að oftast þá eru það börnin sem gera engan eða lítinn greinarmun og þarf ekki að fara í langar og flóknar útskýringar og það má passa orðavalið. :) 

Yfir og út

Brotna mömmu hjartað

Töffara klipping og vor :)

Þá var komið að því fara með Viktor í klippingu... löngu kominn tími og skelltum við okkur í síðustu viku, þetta var ekki létt... Viktori fannst þetta allt saman mjög spennandi og snéri sér í allar þær áttir sem að hann átti ekki að gera. En allt saman hafðist þetta fyrir rest... ég var mjög ákveðin við klippikonuna, Hann ætti að fá töffara klippingu.... alls engann stall hahaha, eða beinan topp... bara vera svona töffari eins og pabbi sinn ; ) ;) (þeir sem hafa lesið bloggið lengi muna eftir póstinum mínum um staðal ýmind og downs) :D Fannst klippinginn heppnast bara vel...miða við að barnið var ekki kjurt í eina mínotu.

Við keyrðum til London um helgina og fórum í gegnum Eurotunnel... vá hvað mér fannst það merkilegt... Mjög skrítið að keyra bílinn inn í lest :)
En áttum yndislega helgi með góðum vinum á gömlum heimaslóðum, það voru akkurat 5 ár síðan við fluttum þaðan. Þegar við röltum um Kingston á laugardeginum fannst mér eins og við hefðum aldrei farið.. Nutum okkar öll í botn, Andrea lék við Ómar og Viktor við Aron og Oliver, fórum á enskan pub og horfðum á fótbolta ;) Svo kom vorið með sólina með sér og nutum við hennar úti í garði.

Ég og Viktor erum svo að undirbúa okkur undir þrjá sérfræði læknis tíma á morgun, verður hann skoðaður í bak og fyrir. Eyrun, hálsin, nefið og hjartað ætlum því að eyða alveg fyrripart dagsins á sjúkrahúsinu í Gent. Annars er ég eiginlega bara róleg yfir þessum tímum og er því öruglega að venjast þessu öllu saman bara vel. Í næstu viku förum við svo í mat hjá lækni fyrir skattinn og barnabæturnar... spennandi að sjá hvað hann segir... lítið downs/mikið downs hahahaha ;)
Við kveðjum í bili úr vorinu í belgíu
S

afmælis...

Hér var þvílík gleði og fjör með meiru þegar frumburðurinn hélt upp á 5 ára afmælið sitt.... ég lærði ýmislegt eftir þetta afmæli.

Afmælisköku lystinn er mér kannski í blóði borin, ég henti í eina barbie köku að ósk afmælisbarnsins og var tengda mamma sérlegur aðstoðarmaður.

Eftir afmælið sagði ég... note to self.... ekki halda afmæli aftur þegar þú getur ekki talað tungumálið... hér voru 10 krakkar sem töluðu flæmsku.... og já ég skildi að mestu hvað þau voru að segja en gat því miður ekkert sagt á móti.... En vinkona mín sem er Belgi var sem betur fer hérna og hjálpaði mér í gegnum daginn án þess að verða algjörlega gráhærð ;)

Stelpur á 5 ára aldrinum eru algjörar prinsessur og drama drottningar með meiru... strákarnir voru ekkert mál..

Held að næsta afmæli gæti verið haldið í svona stórum inniróló..... eða það verði bara 2 tímar... var smá vinna að halda skaranum í leik allan tímann.

Afmælissöngurinn var sunginn á flæmsku, frönsku og íslensku.... ég var þvílíkt hissa þegar allir krakkarnir kunnu að syngja afmælissöngin á tveim tungumálum.... hahah

Ég breytist ekkert... finnst rosalega gaman að hafa veislur og gera góðan mat.... Nú er bara spurning hvernig afmælis kakan hans Viktors verður og hvað margir gestir ;)

Verið að finna rétta outfittið ;)

prinsessa að skreyta prinsessu

flotta kakan okkar

hluti gestanna

Belgar þekkja ekki sportagus en fílann;)

Drama prinsessur ;)

glöð afmlis skvísa eftir góðan dag:)

Annars er bara búið að vera áframhaldandi ömmu og afa dekur.... Andrea naut sín í botn. Fékk að mála og naglalakka ömmu sína og setja tattoo á afa sinn...  Viktor var bara í essinu sínu brosandi og ofur hress með alla athyglina sem hann fékk....

mikið í að sýna fínu tennurnar sínar :D

s

Spáðu í mig...

Þegar ég var að labba í gegnum flugvöllinn í Brussel með Viktor í babybjörn framan á mér, skiftitöskuna á öxlinni og töskuna mína á hinni og Andrea leiddi mig... Þá tók ég eftir að fólk horfði á mig, það minnti mig á þegar Viktor var nýfæddur og allar tilfinningarnar voru á sveimi um hvað nú.. hvernig og svo framvegis... Við fengum bók þar sem foreldrar barns með downs heilkennið voru að velta því fyrir sér hvort fólk myndi stara á þau og barnið.... ég velti þessu þarna svoldið fyrir mér.  Eftir að ég kom heim af spítalanum fór ég út í búð og sá þar konu með barnið sitt í Babybjörn framan á sér og þá man ég að ég hugsaði .... á ég eftir að gera þetta... á fólk eftir að stara....og svo fór ég heim og grét.... 

Síðan þá hefur mikið vatn runnið til sjávar og ég held að ég hafi ekki hugsað bara um þetta síðan...Við notum babybjörninn mjög mikið og elskar Viktor hreinlega að vera í honum. Ég hef ekki verið að hugsa um hvort að fólk horfi á Viktor útaf því hann er með downs... kannski bara útaf því hann er krútt... eða sætur... ég sé ekki Downs þegar ég horfi á son minn ég sé Viktor... alltaf ...og jú hann er með downs heilkennið en það er jú ekki hann... ég hugsa ekki um þetta á hverjum degi síður en svo... en er kannski minnt á auka litninginn með tíma hjá sjúkraþjálfara eða lækni :D

En þarna á flugvellinum þegar ég hugsaði um þetta aftur ... brosti ég og sperrti bakið enþá beinna (erfitt sökum þyngdar klumpsinns :) því mér er bara alveg sama hvort fólk horfir mér finnst ég ríkasta kona í heimi. Á þessi yndislegu fallegu börn og ég skil vel afhverju fólk horfir á litlu ljóskurnar mínar tvær :)

með þessum hugleiðingum segi ég góða helgi
S