Hraustur Gullklumpur.

Hér eru allir að hressast, við lentum inn á spítala með gullklumpinn hann fékk lungnabólgu og vorum við á spítalanum í 5 daga. Úff hann var alveg að verða geggjaður litli karlinn en voða duglegur og læknarnir svo ánægðir með hann. Hann var með æðalegg og gat því ekki alveg náð að labba eins og hann vildi en reyndi bara að gera sitt besta, gekk með rúllustöngina eins og gamall karl. Freeelsið sem fylgdi því þegar æðaleggurinn var tekinn. Hann var svo ánægður hljóp um allt .... 5 fm herbergið það er og gargaði af gleði. Mykið hugsaði ég til foreldra barna sem eru langveik eða þurfa að einhverjum ástæðum að dvelja langdvölum á spítulum. Heilbrigði er forréttindi og finnst mér við þurfa að minna okkur statt og stöðugt á það.

ekkert voða glaður í þessu fangelsi... 

gleðistrumpur komin heim :)

Á fimtudaginn í síðustu viku kom svo út bókin Gleðigjafar og var heljarinnar útgáfuteiti á sunnudaginn í Eymundson skólavörðustíg. Við komumst því miður ekki en sendum okkar fulltrúa og var þetta víst alveg magnað. Bókin seldist upp í búðinni og hafa aldrei verið jafn margir í einu útgáfuteiti þarna. Ég er svo stolt af þessari bók og að fá að vera partur af henni, svo mikil þörf á svona bók. Þegar ég var beðin um að vera með þá var ég ekki lengi að svara játandi... ég hafði sjálf byrjað að skrifa söguna hans Viktors fljótlega eftir að hann fæddist því mér fannst það hjálpa mér... og einnig það voru bara ansi ótrúlegir hlutir sem gengu á þarna fyrst og mig langaði ekki að gleyma þeim. Okkar sögu þurfti ég að stytta töluvert en lengri útgáfuni hendi ég kannski í prent einhverntíman hver veit... Ég fæ mína bók senda í pósti á næstu dögum og hlakka voðalega til að lesa restina af bókinni. 

Bókin fæst í Eymundson og er líka núna á afslætti á www.nuid.is og mæli ég eindregið með að allir nái sér í eintak og lesi þessa einstöku bók.

Dísa fór og náði sér í eintak :)

í iðjuþjálfun

að reyna að klæða sig í sokka... hahah

Annars er húsbóndinn á heimilinu staddur í Androrra þessa dagana að taka þátt í verkefni Íslenska landsliðsins. Er því fjör hjá móðurinni á godda stöðum ;). Við erum óskaplega glöð yfir því að hann fái að spreyta sig aftur með landsliðinu en við fögnum komu hans heim seinna í dag og árangri þessarar ferðar :D.

yfir og út í bili
S

Gangandi Hulk og að sjálfsögðu Spiderman :)

Á fimtudaginn þá kem ég heim, Óli náði í krakkana í skólann og leikskólann og allir sátu við borðið að fá sér síðdegis hressingu. Búið að vera nóg að gera hjá fjölskyldunni og við vorum öll að ræða málin og segja frá síðustu dögum. Óli segir þá við mig að konurnar á leikskólanum hafi sagt að Viktor fari nú bara að labba á næstu dögum hann sé bara alveg að ná þessu.... ég sagði honum þá frá því að þegar við vorum saman heima deginum áður þá hafi hann einmitt sýnt góða takta, verið að standa upp sjálfur á miðju gólfi og taka 2-3 skref og svona. Svo stöndum við í eldhúsinu að ganga frá og Viktor er að fikra sig með veggnum að uppþvottavélinni (sem er í algjöru uppáhaldi) og svo tekur hann góð 6 skref útá gólfið í áttina til okkar.... Við vorum í sjöunda himni.... vá þvílík gleði og þegar hann pompaði á rassinn þá var sko klappað og trallað og veiað og bravóað..... hann var að sjálfsögðu svakalega glaður með sjálfan sig og foreldrarnir í skýjunum. Við þorðum nú ekkert að vona að nú væri þetta komið en þegar við vorum uppi að ganga frá upp á háaloft þá tekur hann sig bara til og byrjar að labba á milli allra hluta sem hann gat.... Að sjálfsögðu uppskar hann þvílík fagnaðarlæti og gleði... Ég get varla lýst tilfinningunum... þetta var svo yndislegt svo gleðilegt og gaman.

Ég held að margir foreldrar og þar með talið við áður en við eignuðumst Viktor gera sér ekki grein fyrir því hversu yndisleg öll þroskaþrep eru. Við gerum okkur ekki grein fyrir því og allt er svoldið sjálfsagt, að sjálfsögðu eru við öll rosalega glöð og hamingjusöm þegar litla barnið okkar getur gert eitthvað nýtt. Sýnir þroska og framför en þegar það kemur lítill einstaklingur inn í líf manns sem manni er sagt að sé ekki alveg eins og önnur börn þá breytist margt. Ég er þakklát fyrir allt það litla sem börnin mín sýna mér og hlutir sem ég horfði á Andreu gera og var auðvitað rosalega stolt yfir gefa mér aðra og miklu sterkari tilfinningu í dag... Ég er stolt af Viktori þegar hann raðar upp turni eða eins og hann gerði á fimmtudaginn byrjaði að labba en tilfinninginn er svo miklu sterkari núna, bæði útaf því að við höfum unnið hörðum höndum við að þjálfa hann og koma honum á bestu staði til að hann fái bestu þjálfun og því að núna þá veit ég að þetta er bara ekki eins sjálfsagt. Ég get sko alveg sagt ykkur það að þegar hann sleppti sér alveg þá fór ég að gráta... gleði hamingju tárum jáhá í mörghundruðusta skiptið hahah.

Á laugardaginn var svo  Halloween partý í skólanum hjá Andreu, hún vildi vera spiderman 2. árið í röð það kom ekkert annað til greina, hún tók ástfóstri við þennan vöðva massa búning/karakter í kringum fjögra ára afmælið sitt og hefur bara haldið tryggð síðan ;) Viktor fékk að fara sem Hulk :) fékk þessi fínu Didrikson ullarnærföt í jólagjöf síðustu jól frá frænkum sínum og komu þau að góðum notum ;)

Ég fékk reyndar Andreu til þess að íhuga það að vera beinagrind eða draugur næst en norn kemur ekki til greyna.... það er ekkert fyrir hana sagði hún mér. Mikið að gerast hjá þessari elsku núna og voru foreldrarnir svo stoltir þegar þau komu heim eftir foreldra viðtal og kennarinn ánægður með hana og hælir henni mikið fyrir hversu góða flæmsku hún talar. Henni sjálfri finnst þetta allt saman mjög sjálfsagt en henni finnst smá erfitt að vera stóra systir... Litla skinnið. Smá yfirþyrmandi kannski að bráðum á hún tvö lítil systkini:)

En hún er mikill pælari og húmoristi.... eftir einn fótboltaleik sem hún og liðið hennar spiluðu þá var hún mikið að velta fyrir sér hversu mikið hún vorkendi þjálfaranum. Pabbi hennar spurði hana nú hvað afhverju geriru það....? Æ hann Ceryl (strákur í liðinu hennar) hann er bara svo óþekkur og hlustar ekkert á þjálfarann.... (hmmm reyndar alveg rétt hjá henni) Pabbi hennar sagði við hana já æ það er alveg réttt, kannski þú getir reynt að segja honum að hlusta meira. Andrea sat hugsi í smá stund og sagði svo við pabba sinn.... Pabbi ég held það væri bara best að við myndum selja Ceryl........ hahahaha jáha pabbi hennar vissi lítið hvað hann átti að segja þarna annað en að hlæja. Var semsagt tiltölulega nýbúið að loka transfer glugganum hér í Belgíu og vinur okkar seldur til annars liðs..... :D

En yfir og út

S

brjálað að gera hjá græna kallinum ;)

fékk að taka með sér smá stuðningstæki.. enþá svo valtur ;)

Var að sjálfsögðu fyrstur á dansgólfið og elskaði reykvélina og allar græurnar :D

Smá pæjupósa í spiderman hahah

Lög tengd minningum

Það er held ég alltaf hægt að tengja eitthvað tímabil í ævi sinni við lög.. eins og til dæmis þegar ég heyri Ase of base þá bara man ég eftir menntó..... prodigy þá man ég eftir Þingó og diskóunum þar.

Svo er líka eitt og eitt lag sem minna þig á einhverja gleðistund í lífi þínu, ástasorg eða sorg. Til dæmis fær Óli alveg grænar bólur á rassinn þegar hann heyrir hvaða lag minnir mig á þegar við vorum að byrja saman..... hahahha Hefur ekkert endilega allt með textann að gera sem er oft hjá mér, heldur var það rosalega vinsælt þegar við vorum að kynnast og mér fannst það bara svo fallegt. Lagið er með Daniel Bedingfield og heitir if you´re not the one. Ástæðan fyrir því að hann meikar það ekki er að hann bjó í Englandi á þessum tíma og var þetta lag ofspilað.... fyrir utan auðvitað að þetta er kanski ekki alveg his cup of tea ;)

Ég held að þú getir bara ekki gert mikið í því þegar hugurinn reikar í átt að minningunum sem koma upp þegar þú heyrir ákveðið lag... og er þetta alveg yndislegt þegar minningarnar eru gleði minningar. Það er svo yndislegt þegar þú byrjar að brosa og færð yfir þig þessa gleði tilfinningu og dagurinn getur hreinlega tekið u beygju. Ég á líka nokkur lög sem kannski minna mig á einhverja sorg.... sem betur fer ekki mörg... og aðalega er þetta eitthvað sem hefur nú gróið vel og ég hugsa bara ææjjj já en fyndið að ég hafi grátið yfir þessu.

Lagið Someone like you með Adele tekur mig alltaf til mars/apríl 2011 og á ég bara rosalega erfitt ennþá með að hlusta á þetta lag... það er eiginlega að verða vandræðanlegt. Ég tel mig vera komin á mjög góðan stað með sorgina sem fylgdi fæðingu Viktors og slæmir dagar eru bara algjör undantekning. Þetta lag hefur bara einhver tök á mér og þegar ég heyri það þá fer ég öll í kerfi og þarf að berjast við að halda tárunum inni. Ég hef í ófá skipti þurft að sitja einhverstaðar og einhver bara ohhhh mér finnst þetta bara alveg frábært lag.... ég bara já..... og berst í gegnum lagið. Því mér finnst erfitt að útskýra hversvegna ég á erfitt með að hlusta á það, því það er ekki textinn sem talaði til mín þegar ég var í sorginni heldur tilfinningarnar sem fylgja þessu lagi og setningar teknar úr samhengi. Sometimes it hurts instead..... bitter sweat this would taste... I wish nothing but the best for you.... Ég vissi nefnilega ekki fyrir fæðingu Viktors að það væri hægt að vera svona glaður og sorgmæddur á sama tíma, að hafa svona tvennslags tilfinnigar innanborðs var mér svo nýtt. Því oftast er það gleði en sometimes it hurts instead... og mig langaði bara að segja fólki það að þetta væri bara smá vont eeeennn ég var líka svoooo rosalega glöð. Eins og allir foreldrar þá viljum við börnunum okkar bara það allra besta og þegar Viktor fæddist þá kom ný vídd í lífið. Eins og ég hef sagt áður þá voru bara hlutir sem maður hafði aldrei hugsað um fyrir Andreu að koma upp í huga manns þegar maður hélt á þessum nýfædda einstaklingi. Ég man ekki hversu oft ég stóð mig að allskonar hugsunum hvernig verður þetta og hitt... og svo grúfði ég mig niður og hugsaði I wish nothing but the best for you....... Já þetta lag hefur ennþá vandræðanlega mikil tök á mér og sat ég bara núna síðasta laugardag með allri fjölskyldunni við imbann að horfa á Strictly come dancing (breskan dansþátt) þegar þetta lag kom og tárinn byrjuðu að leka... Andrea skildi ekkert í því að ég væri nú orðin leið yfir dansþætti hahahah. Óli bara horfði á mig og sagði ekki neitt fyrr en börnin voru farin að sofa. En ég held nú bara að þetta sé allt saman partur af því að komast yfir sorgina og eins og Emily Perl Kingsley orðaði það svo vel í sögunni sinni um Holland og Ítalíu sem ég hef póstað áður hér á síðunni.

The pain of what you had planed will never, ever, ever, ever go away… because the loss of that dream is a very significant loss.

But… if you spend your life mourning the fact that you didn’t get to Italy, you may never be free to enjoy the very special, the very lovely things … about Holland. :)

Með þessum fallegu orðum kveð ég = tilfinningahrúaldið ykkur að sinni ;)

S

Gleðigjafar :)

Gleðigjafar er bók sem mig langar eindregið að beina athygli ykkar að. Þetta er bók sem tekur saman frásögn foreldra barna sem eru sérstök á einhvern hátt, með alvarlegan sjúkdóm eða fötlun. Thelma Þorbergstóttir og Sigrún Ósk Kristjánsdóttir tóku saman frásagnir foreldranna og var það einmitt Thelma sem hafði samband við okkur og spurði hvort við værum ekki til í að vera með. Ég kynntist Thelmu í gengum gamla vinkonu og var alveg einstaklega gott að geta talað við hana og fá styrk frá þeim og Kristófer og að fá að lesa bloggið þeirra. Ég þurfti ekki að hugsa mig tvisvar um þegar hún athugaði hvort við vildum vera með því það var einmitt svona bók sem ég hefði viljað lesa þegar Viktor fæddist og auðvitað líka áður. Mér finnst þetta vera góð lesning fyrir alla einlægar frásagnir foreldra sem koma beint frá hjartanu. Bókin er semsagt í prentun núna og kemur út í næsta mánuði. Svo allir að fara út og kaupa sér eitt eintak. :)

S

Sísvangur tákn með tali krúttrass

Langaði aðeins að segja ykkur frá því að við notum og höfum notað síðan Viktor var mjög lítill tákn með tali. Það er ekki táknmál heldur tákn með sumum orðum sem maður notar þegar maður talar. Þessi talháttur er notaður í mjög mörgum löndum og þá sérstaklega fyrir börn sem eru þá með einhver syndrome, sein til tals eða einhverskonar málheltu. Ég veit til þess að á Íslandi er þetta líka notað á mjög mörgum leikskólum og sérstaklega þegar er sungið. Þeir sem ég þekki sem hafa notað tákn með tali segja að oft þá hafa börnin meiri orðaforða en jafaldrar og geta því tjáð sig meir. Fyrir okkur íslendinga er til æðisleg heimasíða með öllum táknunum og góðum útskýringum, hreyfimyndum til að læra tákninn. www.tmt.is Táknin á milli landa eru ekki alveg þau sömu en mjög svipuð. Við ákváðum að notast við Hollensku táknin strax frá upphafi. Það er mun léttara fyrir okkur tvö að læra þau tákn heldur en að láta alla á leikskólanum og þá sem vinna með hann að læra íslensku táknin. Það sem við byrjuðum með var að nota alltaf tákn með ertu svangur/ viltu borða og þegar við vorum að gefa honum að borða þá sýndum við honum táknið. Einnig með að drekka. Táknin fyrir þetta eru allir puttarnir saman að munninum eins og maður sé að fara að borða eitthvað og drekka er eins og maður sé að fara að sjúga þumalinn og hellir í leið eins og úr glasi. Þetta höfum við gert líklegast frá 6 mánaða aldri og er árangur "erfiðiðsins" að koma núna. Drengurinn viriðist bara vera sísvangur hahahah eða að honum finnst ógurlega gaman að gleðja foreldra sína og sýna listir sínar :) Fyrsta sem hann gerir þegar hann vaknar á morgnana er að tákana borða og þegar hann kemur úr leikskólanum þrátt fyrir að vera nýbúin að borða.... og matarlyst hefur hann alltaf. Sérstaklega í það sem honum þykir gott, hann verður líklega ekki kallaður Vikki beikon eins og faðir hans grínaðist með fyrst eftir að hann fæddist heldur Vikki franska :D Franska... já hann tekur þetta svo bókstaflega með þjóðarétt Belga... heldur að maður eigi bara að borða þetta í öll mál og er gjörsamlega sjúkur í franksar. Já þetta er ekkert smá fyndið og horfum við stundum á hvort annað og förum að skelli hlæja, þegar það er ríflegur hálftími síðan hann borðaði og hann táknar aftur að hann sé svangur ;) 

En mikið gleður það okkur að hann sé farinn að tákna og verður og er mikið léttara og minna um pirring að hans hálfu.

yfir og út

S

Trú

Ég trúi á Guð og er þeirra skoðunar að það sé gott að hafa trú. Ég ólst upp við að trúa á guð og biðja bænirnar og að það sé gott að tala við guð ef manni líður illa. Eftir að ég eldist og fór að horfa á fréttir og læra meira þá fannst mér samt trú oft á tíðum vera uppsprettan af stríði, annarskonar ágreiningi eða mismunandi túlkun á hlutum. Mér finnst þetta ótrúlegt því ég held að þegar á botnin er hvolft þá er trú oftast byggð eins sama hvort við erum kristinn, búdda trúa, hindúa eða múslimar. Við höfum öll okkar guð og fylgjum henni eins vel og við getum.

Í dag þá var flæmsku kennarinn minn veikur og enginn kennsla ég og vinkona mín sem kemur frá Sýrlandi ákváðum að setjast niður í kaffistofunni og fá okkur kaffi saman. Ríma kemur frá borginni Aleppo sem er í norður Sýrlandi og hún er kristinn, hún er föst í Belgíu eftir að ástandið versnaði þar núna í sumar. Hún hefur í kaffitímunum sagt okkur svona aðeins af sjálfri sér, hún og maðurinn hennar koma oftast 2-3 á ári til Belgíu því maðurinn hennar gerir viðskipti hér svo fara þau alltaf aftur til baka eftir mánaða veru. En núna í lok júní þegar þau ætluðu að fara heim þá var allt orðið vitlaust í Aleppo og þau komust ekki heim. Hún hefur sagt mér að systir hennar og fjölskylda búa enþá í Aleppo og mamma hennar en bræður hennar tveir hafa fært sig til Líbanon með fjölskyldur sínar. Hún hefur komið  í uppnámi í skólan því að kvöldinu áður voru tvær kirkjur sprengdar upp í nágreni heimilis þeirra. Ég heyrði strax á henni að henni þótti mikilvægt að ég og önnur vinkona okkar vissum að hún væri kristinn og hún og maðurinn hennar vildu ekki vera flóttamenn í Belgíu. Þau fengu vísanu sínu framlengt á þeim forsendum að það sé ekki hægt að fara til baka eða það sé hættulegt en þau vildu ekki vera flóttamenn. 

Hún sagði mér að í gegnum aldirnar hafa múslimar og kristnir lifað í samlindi í Sýrlandi og gengið saman í skóla og virt hvort annað.  En með tilkomu aðfluttra múslima síðustu ár þá hafa öfga hópar sprottið upp sem eru ósáttir við hvernig málum er háttað. Að forsetinn þeirra sé frjálslyndur þrátt fyrir að vera múslimi og það séu ekki allir sáttir við það. Einnig sagði hún mér að stjórnarhátturinn í landinu hafi kannski ekki verið með besta hætti þrátt fyrir góðan forseta, þar sem að allir peningarnir hafi farið í að styrkja borgirnar en ekkert gert fyrir landsbyggðina og litlu þorpin. Í raun byrjuðu óeirðirnar svo á friðsælum mótmælum fólksins frá landsbyggðinni sem stigmagnaðist svo í þetta stríð sem er í dag. Vill Ríma vinkona mín meina að fæstir vita nákvæmlega í dag hvað er verið að stríða um. En eitt er víst alveg á hreinu og það er stórhættulegt að vera kristinn í Sýrlandi í dag og í öllu kaosinu á að "útrýma" þeim/ bola þeim út úr landinu. 

Í dag sagði Ríma mér frá fallegu stöðunum í Sýrlandi, hún minnti á sjálfan mig þegar fólk vill vita meira um Ísland og fallegu náttúruna og ég fer á flug. Hún tók mig hreint út sagt í ferðalag, mér fannst ég vera komin á ströndina þeirra að sóla mig með fallegu klettunum og hvíta sandinum. Alveig eins og í suður Frakklandi að hennar sögn..... já hún sagði mér nefnilega það að á ströndinni þeirra þá verður maður að vera í baðfötum. Til dæmis ef heitttrúaðir múslimar sem klæða konur sínar svörtu frá toppi til táar vilja vera á ströndinni þá verða þær að fara í baðföt, fá ekki að sitja á ströndinni nema að fara eftir reglunum. Mér þótti þetta smá merkilegt. Hún sagði mér frá kirkju sem heitir St Simeon Stylites sem á að vera ein elsta kirkja í heimi og gamla bænum í Aleppo sem hefur að geyma litlar þröngar götur fallegan arkitektúr og einn elsta og stærsta kastala í heiminum í dag. Hún tók mig í huganum til fallegu ólífu akrana þeirra og lét mig fá vatn í munninn þegar hún sagði mér frá allskonar góðum mat sem eru þjóðaréttir í Sýrlandi. Eftir yndislega stund yfir heitum kaffibolla þá hrukkum við aftur til veruleikans og hún varð smá leið því að kannski og vonandi bara kannski á hún ekki eftir að geta snúið aftur til landsins síns. Ég sagði við hana að ég hafi hugsað mikið um þetta hvernig það væri nú ef einhver eða einhverjar aðstæður myndu gera það að verkum að ég gæti ekki og fengi ekki að búa í landinu mínu. Að ég vildi það voðalega mikið en það væri ekki öruggt og að allt sem áður tilheyrði mér og fjölskyldu minni hafi verið þurkað út. Ég viðurkenndi það fyrir henni að þetta væri nær ómöguleg hugsun því þetta væri svo fjarri því sem ég héldi að gæti gerst á Íslandi. Sem tekur mig til baka til byrjun þessara pósts, það er trú og að mismunandi trú setji af stað stríð sem hefur í för með sér alla þessa hræðilegu hluti.

Ég er samt staðráðin í því að það er gott að trúa og hefur trúin alltaf reynst mér vel. Margir spurðu mig hvort að ég var reið guði þegar Viktor fæddist. Ég horfði alltaf á fólk og fannst þetta skrítin spurning, ég var ekki reið guði en ég spurði hann oft afhverju hann?, afhverju litli fallegi sonur minn? ? Þrátt fyrir að lífið hafi gefið mér margar nýjar spurningar síðasta árið þá hefur það líka sýnt mér að trúin er góð og hjálpar manni alltaf sama hvað það er sem við trúum á en ég er líka þeirra skoðunar að öll trú getur orðið hættuleg ef hún verður of mikil eða er mistúlkuð.

S

Rútína....

Skóli og rútína hefur tekið við hversdagnum hjá okkur og líkar okkur það bara mjög vel. Sama blíðan í september í ár og í fyrra og gerði ég sömu mistök fyrsta skóla daginn hjá Andreu og í fyrra. :) Það er búið að vera um 25c hiti og sól alveg síðan hún byrjaði og er íslendingurinn ég ekki alveg að setja saman 2 og 2 því hjá mér er bara skóli/september = kalt hlý föt. Setti Andreu í langerma bol og sokkabuxur (kannski ekki svo hlýtt á íslenska mælikvarðan) og bætti svo alveg gráu ofan á svart með því að setja hana í leður skó hahahaha Þegar ég kom og náði í hana að springa sjálf úr hita... þá var hún auðvitað búin að rífa sig úr bolnum komin á nærbolinn sem betur fer, en greyið enþá í sokkabuxunum og skónum hahaha En næstu daga á eftir og alveg þangað til í dag þá hefur hún bara farið berleggja, í stuttermabol og í söndulum. Veðrið hefur semsagt alveg leikið við okkur. Varð mér á síðustu um helgi þegar við vorum að keyra á ströndina að kíkja á veðurspánna í símanum.... hjá okkur voru 24c kl 11 um morgun en þær voru 4c á Íslandi. Ég fékk nett sjokk vá hvað hitiastigið er búið að lækka heima á stuttum tíma, finnst eins og það hafi verið í gær að allir voru að hrósa hvað það væri hlýtt. En svona er þetta nú.

Viktor er glaður og kátur á leikskólanum og er svona eiginlega að sætta sig við þetta... ekkert að væla lengur en svona hálf móðgaður vinkar hann okkur bless. Þessi ákveðni herra veit nefnilega alveg hvað hann vill... já ég hélt bara að ákveðna genið myndi vera í kvenkyns legg þessarar fjölskyldu en það virðist hafa villst inn í karllegginn líka hahah ;) Svo er það glaðasti prinsinn sem mætir manni þegar við náum í hann og er fljótur að byrja að vinka fóstrunum sínum bless;)

Það gengur vel með alla þjálfun hjá gullklumpnum okkar en það er í nógu að snúast í pappírsvinnunni til að við fáum allt sem hann þarf og við eigum rétt á :) 

Sjúkraþjálfarinn hans Viktors gladdi okkur svo með þeim fréttum í dag að Viktor væri að standa sig alveg ótrúlega vel og að hann héldi að það væri ekki langt þangað til hann færi að labba. Við erum svo glöð með það því að þrátt fyrir að við höfum svona haldið að það sé stutt þá vitum við líka að það tekur allt sinn tíma og viljum ekki vera að vona of mikið. Svo þessi staðfesting yljaði okkur mikið og maður sér að æfingarnar okkar hafa líka borgað sig:)

Ég ákvað svo að skella mér í flæmsku nám og hlær Andrea mikið að mömmu sinni þegar hún kemur heim og segir henni hvað hún hafi verið að læra í dag. Horfir á mig og segir mamma maður segir þetta skoooo ekki svona heldur svona og þá tekur hún allan framburðinn og ýkir alveg í tætlur að mínu mati hahahahaha. En henni þykir þetta svo eðlilegt og ég hljóma bara alveg hræðilega að hennar sögn :) 

En bestu frá Belgíu

S