Trú

Ég trúi á Guð og er þeirra skoðunar að það sé gott að hafa trú. Ég ólst upp við að trúa á guð og biðja bænirnar og að það sé gott að tala við guð ef manni líður illa. Eftir að ég eldist og fór að horfa á fréttir og læra meira þá fannst mér samt trú oft á tíðum vera uppsprettan af stríði, annarskonar ágreiningi eða mismunandi túlkun á hlutum. Mér finnst þetta ótrúlegt því ég held að þegar á botnin er hvolft þá er trú oftast byggð eins sama hvort við erum kristinn, búdda trúa, hindúa eða múslimar. Við höfum öll okkar guð og fylgjum henni eins vel og við getum.

Í dag þá var flæmsku kennarinn minn veikur og enginn kennsla ég og vinkona mín sem kemur frá Sýrlandi ákváðum að setjast niður í kaffistofunni og fá okkur kaffi saman. Ríma kemur frá borginni Aleppo sem er í norður Sýrlandi og hún er kristinn, hún er föst í Belgíu eftir að ástandið versnaði þar núna í sumar. Hún hefur í kaffitímunum sagt okkur svona aðeins af sjálfri sér, hún og maðurinn hennar koma oftast 2-3 á ári til Belgíu því maðurinn hennar gerir viðskipti hér svo fara þau alltaf aftur til baka eftir mánaða veru. En núna í lok júní þegar þau ætluðu að fara heim þá var allt orðið vitlaust í Aleppo og þau komust ekki heim. Hún hefur sagt mér að systir hennar og fjölskylda búa enþá í Aleppo og mamma hennar en bræður hennar tveir hafa fært sig til Líbanon með fjölskyldur sínar. Hún hefur komið  í uppnámi í skólan því að kvöldinu áður voru tvær kirkjur sprengdar upp í nágreni heimilis þeirra. Ég heyrði strax á henni að henni þótti mikilvægt að ég og önnur vinkona okkar vissum að hún væri kristinn og hún og maðurinn hennar vildu ekki vera flóttamenn í Belgíu. Þau fengu vísanu sínu framlengt á þeim forsendum að það sé ekki hægt að fara til baka eða það sé hættulegt en þau vildu ekki vera flóttamenn. 

Hún sagði mér að í gegnum aldirnar hafa múslimar og kristnir lifað í samlindi í Sýrlandi og gengið saman í skóla og virt hvort annað.  En með tilkomu aðfluttra múslima síðustu ár þá hafa öfga hópar sprottið upp sem eru ósáttir við hvernig málum er háttað. Að forsetinn þeirra sé frjálslyndur þrátt fyrir að vera múslimi og það séu ekki allir sáttir við það. Einnig sagði hún mér að stjórnarhátturinn í landinu hafi kannski ekki verið með besta hætti þrátt fyrir góðan forseta, þar sem að allir peningarnir hafi farið í að styrkja borgirnar en ekkert gert fyrir landsbyggðina og litlu þorpin. Í raun byrjuðu óeirðirnar svo á friðsælum mótmælum fólksins frá landsbyggðinni sem stigmagnaðist svo í þetta stríð sem er í dag. Vill Ríma vinkona mín meina að fæstir vita nákvæmlega í dag hvað er verið að stríða um. En eitt er víst alveg á hreinu og það er stórhættulegt að vera kristinn í Sýrlandi í dag og í öllu kaosinu á að "útrýma" þeim/ bola þeim út úr landinu. 

Í dag sagði Ríma mér frá fallegu stöðunum í Sýrlandi, hún minnti á sjálfan mig þegar fólk vill vita meira um Ísland og fallegu náttúruna og ég fer á flug. Hún tók mig hreint út sagt í ferðalag, mér fannst ég vera komin á ströndina þeirra að sóla mig með fallegu klettunum og hvíta sandinum. Alveig eins og í suður Frakklandi að hennar sögn..... já hún sagði mér nefnilega það að á ströndinni þeirra þá verður maður að vera í baðfötum. Til dæmis ef heitttrúaðir múslimar sem klæða konur sínar svörtu frá toppi til táar vilja vera á ströndinni þá verða þær að fara í baðföt, fá ekki að sitja á ströndinni nema að fara eftir reglunum. Mér þótti þetta smá merkilegt. Hún sagði mér frá kirkju sem heitir St Simeon Stylites sem á að vera ein elsta kirkja í heimi og gamla bænum í Aleppo sem hefur að geyma litlar þröngar götur fallegan arkitektúr og einn elsta og stærsta kastala í heiminum í dag. Hún tók mig í huganum til fallegu ólífu akrana þeirra og lét mig fá vatn í munninn þegar hún sagði mér frá allskonar góðum mat sem eru þjóðaréttir í Sýrlandi. Eftir yndislega stund yfir heitum kaffibolla þá hrukkum við aftur til veruleikans og hún varð smá leið því að kannski og vonandi bara kannski á hún ekki eftir að geta snúið aftur til landsins síns. Ég sagði við hana að ég hafi hugsað mikið um þetta hvernig það væri nú ef einhver eða einhverjar aðstæður myndu gera það að verkum að ég gæti ekki og fengi ekki að búa í landinu mínu. Að ég vildi það voðalega mikið en það væri ekki öruggt og að allt sem áður tilheyrði mér og fjölskyldu minni hafi verið þurkað út. Ég viðurkenndi það fyrir henni að þetta væri nær ómöguleg hugsun því þetta væri svo fjarri því sem ég héldi að gæti gerst á Íslandi. Sem tekur mig til baka til byrjun þessara pósts, það er trú og að mismunandi trú setji af stað stríð sem hefur í för með sér alla þessa hræðilegu hluti.

Ég er samt staðráðin í því að það er gott að trúa og hefur trúin alltaf reynst mér vel. Margir spurðu mig hvort að ég var reið guði þegar Viktor fæddist. Ég horfði alltaf á fólk og fannst þetta skrítin spurning, ég var ekki reið guði en ég spurði hann oft afhverju hann?, afhverju litli fallegi sonur minn? ? Þrátt fyrir að lífið hafi gefið mér margar nýjar spurningar síðasta árið þá hefur það líka sýnt mér að trúin er góð og hjálpar manni alltaf sama hvað það er sem við trúum á en ég er líka þeirra skoðunar að öll trú getur orðið hættuleg ef hún verður of mikil eða er mistúlkuð.

S

Rútína....

Skóli og rútína hefur tekið við hversdagnum hjá okkur og líkar okkur það bara mjög vel. Sama blíðan í september í ár og í fyrra og gerði ég sömu mistök fyrsta skóla daginn hjá Andreu og í fyrra. :) Það er búið að vera um 25c hiti og sól alveg síðan hún byrjaði og er íslendingurinn ég ekki alveg að setja saman 2 og 2 því hjá mér er bara skóli/september = kalt hlý föt. Setti Andreu í langerma bol og sokkabuxur (kannski ekki svo hlýtt á íslenska mælikvarðan) og bætti svo alveg gráu ofan á svart með því að setja hana í leður skó hahahaha Þegar ég kom og náði í hana að springa sjálf úr hita... þá var hún auðvitað búin að rífa sig úr bolnum komin á nærbolinn sem betur fer, en greyið enþá í sokkabuxunum og skónum hahaha En næstu daga á eftir og alveg þangað til í dag þá hefur hún bara farið berleggja, í stuttermabol og í söndulum. Veðrið hefur semsagt alveg leikið við okkur. Varð mér á síðustu um helgi þegar við vorum að keyra á ströndina að kíkja á veðurspánna í símanum.... hjá okkur voru 24c kl 11 um morgun en þær voru 4c á Íslandi. Ég fékk nett sjokk vá hvað hitiastigið er búið að lækka heima á stuttum tíma, finnst eins og það hafi verið í gær að allir voru að hrósa hvað það væri hlýtt. En svona er þetta nú.

Viktor er glaður og kátur á leikskólanum og er svona eiginlega að sætta sig við þetta... ekkert að væla lengur en svona hálf móðgaður vinkar hann okkur bless. Þessi ákveðni herra veit nefnilega alveg hvað hann vill... já ég hélt bara að ákveðna genið myndi vera í kvenkyns legg þessarar fjölskyldu en það virðist hafa villst inn í karllegginn líka hahah ;) Svo er það glaðasti prinsinn sem mætir manni þegar við náum í hann og er fljótur að byrja að vinka fóstrunum sínum bless;)

Það gengur vel með alla þjálfun hjá gullklumpnum okkar en það er í nógu að snúast í pappírsvinnunni til að við fáum allt sem hann þarf og við eigum rétt á :) 

Sjúkraþjálfarinn hans Viktors gladdi okkur svo með þeim fréttum í dag að Viktor væri að standa sig alveg ótrúlega vel og að hann héldi að það væri ekki langt þangað til hann færi að labba. Við erum svo glöð með það því að þrátt fyrir að við höfum svona haldið að það sé stutt þá vitum við líka að það tekur allt sinn tíma og viljum ekki vera að vona of mikið. Svo þessi staðfesting yljaði okkur mikið og maður sér að æfingarnar okkar hafa líka borgað sig:)

Ég ákvað svo að skella mér í flæmsku nám og hlær Andrea mikið að mömmu sinni þegar hún kemur heim og segir henni hvað hún hafi verið að læra í dag. Horfir á mig og segir mamma maður segir þetta skoooo ekki svona heldur svona og þá tekur hún allan framburðinn og ýkir alveg í tætlur að mínu mati hahahahaha. En henni þykir þetta svo eðlilegt og ég hljóma bara alveg hræðilega að hennar sögn :) 

En bestu frá Belgíu

S

"You're not disabled by the disabilities you have, you are able by the abilities you have."

Það var hálf tómlegt þegar Olympiu leikarnir voru búnir og stóð ég mig að því að kveikja á sjónvarpinu á morgnana og ætla að fara að horfa á eitthverja skemmtilega íþrótt þegar ég bara ó já æ æ þetta er búið. Ég sat eins og límd við skjáinn og horfði á þetta og grenjaði með sigurvegurunum þegar þeir unnu gullið ;) Ógurlega væmin og viðkvæm eða bara með ótrúlega innlifunar eiginleika.:) 

Óli var alveg að verða vitlaus á mér og sagði oftast hvað er í gangi þetta er nú ekkert sorglegt... og ég með tárin í augunum nei nei mér finnst þetta bara svo æðislegt:). En það sem fór nú næstum alveg með hann (og auðvitað alveg með mig) var þegar Oscar Pistorius hljóp í úrslitunum í 400 metra hlaupi karla, ég hreinlega gat það ekki og bara fór að háskæla... Mér finnst sagan hans svo yndisleg og ótrúlegur árangur hjá honum og svo frábært að hann fái loksins að keppa á Olympiu leikunum eftir að hafa reynt mikið fyrir Olympiu leikana í Peking. Eftir að ég sá hann svo í 4x400 metra boðhlaupinu með Suður Afríku þá var ég svo forvitin um að vita bara aðeins meira um hann. Ég las mér ýmislegt til og varð alveg orðlaus þegar ég rakst á sport/íþrótta mottóið hans  "You're not disabled by the disabilities you have, you are able by the abilities you have." Mér finnst þetta bara alveg frábær sýn á lífið hvort sem þú ert með einhverjar "takmarkanir" eða ekki. Ætla ég mér að taka þetta til mín og vera dugleg að impra á því við mitt fólk að horfa á hæfileika okkar en ekki takmarknir :).

Viktor lifði sig vel inn í Olympiu andann og hefur verið nóg að gera hjá honum síðustu 2-3 vikurnar. Það er svo mikið að gera hjá honum í að taka framförum að við foreldrarnir höfum varla tíma í að fylgjast með öllu sem gerist. Sem er einmitt það sem við höfum talað um að sé öðruvísi með Viktor... við náum alltaf svo vel að fylgjast með framförunum því þær gerast aðeins hægar;) Þetta er svo yndislegt og svo mikil gleði að það hálfa væri nóg ;)

Hann byrjaði í apríl að sýna mikinn áhuga á því að labba.... og vildi þá bara labba og leiða okkur. Hann hékk þá svoldið á okkur og vissum við ekki að við værum kannski að gera eitthvað "vitlaust" fyrr en leikskólinn hélt í júní svona smá fyrirlestur um að hvernig væri best að kvetja börn til að byrja að ganga. Þá fengum við alskonar ráð um það hvernig er best að gera hlutina og hvað á að gera og hvað ekki.... Við höfum svo farið eftir því og fylgt öllum leiðbeiningum sem við höfum fengið úr meðferðunum hans og vola... drengurinn byrjaði að taka 2-4 skref á milli okkar núna :) 

Jáhá þetta hefur verið fínt ferli og úr því að hann labbar með öllu og í það að labba með svona vagn á undan sér í það að hann vill prófa að standa sjálfur og í það að taka nokkur skref.... jú jú hann tekur þetta alltsaman á sínum tíma og er miklu varkárri en systir sín forðum daga hahaha :) en þetta er allt að koma. Svo það stefnir allt saman í svaka stuð haust hér á bæ. 

Svo hefur greinilega iðjuþjálfunin skilað sínu því að hann er orðin voða duglegur að gera það sem að hann er beðin um.... hahaha já setja kubba/dót í skál eða byggja turn og fleira í þeim dúr.... Já ég get ýmindað mér að margir sem lesa þetta núna séu bara haaa hvað er hún að tala um, að gera það sem hann er beðin um.... því áður en ég eignaðist Viktor þá vissi ég bara hreinlega ekki að þetta væri eitthvað sem börn ættu að geta og ég man ekki eftir því að Andrea hafi getað gert þetta á þessum aldri eða hreinlega viljað það hahahahah... En já það er alskonar hlutir bæði í þjálfuninni og í prófunum sem hann hefur þurft að fara í sem að ég held að margir foreldra myndu fá áfall yfir og yrðu hrædd því að barnið þeirra gæti ekki gert. En það er sko ýmislegt sem maður lærir og eru þetta að sjálfsögðu bara viðmið og gert til að hjálpa Viktori að læra og þroskast og læra að leika sér. 

Með væmni og mikilli gleði yfir framförum gullklumpsins kveðjum við í bili.

S

Olympíu draumurinn... :D

Við fjölskyldan fórum á Olympíuleikana í síðustu viku og var það hreint stórkostleg upplifun. Þetta var svona spontant ákvörðunar taka hjá okkur Óla eftir að vinur hans sagðist vera að fara og hvort við vildum ekki koma með.... Óli var nú ekki alveg á því fyrst en þegar hann heyrði að Ísland átti leik þennan dag þá kom allt annað hljóð í kall.....

Við bókuðum lestarmiðana og vinurinn sagði okkur að það væru alltaf að koma miðar inn á miðasíðuna svo það væri eiginlega bara m 100% að við fengjum miða á eitthvað skemmtilegt hvað þá Tunis - Ísland í handbolta hahhahaha. Við tók bið eftir að þessir miðar myndu nú láta sjá sig því frekar glatað væri nú að vera með lestarmiða til London og enga miða inn á leikana... Á mánudags seinnipart var okkur ekkert farið að lítast á blikuna... engir miðar, ekki neinir miðar höfðu verið settir inn á þetta blessaða miða net.... hmm það voru góð ráð dýr... Upp hófust hringingar hingað og þangað til að tékka hvort og hvernig við gætum nú reddað þessu... Allt í einu fengum við hjónin einskona hugljómun...  hvernig væri bara að tékka á HSÍ.... horfðum á hvort annað og sögðum ef við reynum ekki þá vitum við ekki. Maðurinn sem Óli ræddi við hjá HSÍ tilkynnti honum það að sambandinu hafi borist einhverjir fleiri miðar á þennan leik og við þyrftum að senda email. Við hentum í eitt email og klukkutíma seinna áttum við miða, þvílíkur léttir.

Við áttum lest 7:30 frá Lille og vorum einn og hálfan tíma á leiðinni... við rétt náðum að fá tak í miðana og skunduðum inn í Olympíu garðinn... Vá hvað þetta var skemmtileg tilfinning, þetta var allt saman svo stórt og að sjá þessar byggingar var magnað. Við komum akkurat á réttum tíma á leikinn og var alveg æðislegt að sjá Ísland vinna öruggan sigur á Tunis búum. Ekki spillti fyrir að miðarnir okkar gengu líka á næsta leik á eftir og var það æsispennandi leikur Ungverja og Kóreu. Eftir að hafa gargað Ísland Ísland áfram Ísland... tók við RÍa ría hungaría..... hahahahaha Fyrst hélt ég að þeir væru alveg ruglaðir og væri að kalla búlgaría:).

Við nærðum okkur og gengum svo um garðinn og skoðuðum allar byggingarnar og fengum skemmtilegar útskýringar á arkítektúr og annað. Meðan við gengum um garðinn þá kom mér það á óvart hvað það voru rosalega margir með börnin sín með sér. Ég var orðin aðeins stressuð deginum fyrir að þetta væri smá rugl í okkur að taka bæði börnin með en þegar á hólminn var komið þá var þetta alveg hárrétt ákvörðun. Þeim fannst þetta alveg æðislegt, allt gekk svo vel og svo voru bara mikið af börnum þarna og voru þau sum miklu miklu yngri ;) Andrea var reyndar ekki alveg nógu hress þegar við löbbuðum inn í copper box til að horfa á handboltann.... í hennar huga vorum við að fara að horfa á Olimpíuleikana og það voru fimleikar eða frjálsar:) tók það hana nokkur áfram Ísland og tók hún gleði sína á ný:D. Viktor var hinsvegar mjög kátur með þetta allt saman og þá sérstaklega þegar hann slapp úr prísund kerrunnar, þrammaði um allt eins og hershöfðingi og kannaði aðstæður fyrir komandi ár ;)

Við áttum semsagt yndislegan dag með góðum vinum og vorum við öll sammála því að þetta væri vel þess virði og miklu meira en það. Öryggisgæsla og upplýsingaveita var alveg til fyrirmyndar og okkar upplifun af Olympíuleikunum í London var í alla staði frábær.

Er þetta ekki þarna.... dööö

Spenntur í leiknum

Hjólahöllinn flotta

hressandi hress

Klassísk famelí mynd... A hress

Þessi var glöð þegar hún fékk kerruna smá lánaða

Og þessi enn hressari með að losna úr prísundinni :)

Eftir yndislegan dag var gott að hlaða batteríin með einum góðum kaffi.

Þegar "heima" verður "heima"

Þegar ákvörðun var tekin að við skyldum flytja til Belgíu og samningar fóru á milli... þá var eitt atriði sem mér fannst skipta miklu máli. Það er lengd samningsins. Ég var alveg harð ákveðin í því að þetta yrðu að vera þrjú ár alla vegana.... eftir alla okkar flutninga hef ég komist að því að það tekur alveg ár að komast inn í hlutina og langaði mig ekki að vera búin að keppast við að koma okkur inn í allt finna út úr hinu og þessu og svo værum við bara næstum að fara þegar allt var að komast á gott ról.
Það er nefnilega einmitt þannig sem það hefur verið líka núna.... við vorum búin að búa hérna í ár í byrjun júlí og núna þegar ég kom heim með krakkana úr litla fríinu okkar í svíþjóð þá fékk ég þessa tilfinningu ahhhhhh nú er ég komin heim. Viktor var veikur og ég þurfti að fara með hann til læknis og það var bara svo gott að vera að fara með hann til okkar læknis sem þekkir okkur best og veit allt um hann og á leiðinni heim þaðan þá bara sló það mig. Núna finnst mér Belgía vera heima...
Við erum reyndar alltaf frekar fljót að aðlagast og komum okkur vel fyrir í húsakynnum okkar en það er samt ekki bara það sem ég á við... heldur heildar pakkinn.... vera með lækni, vita hvert á að leyta ef við erum í vandræðum með eitthvað í húsinu. Barnapía, vinir og fleira og já þessi heima tilfinning.

Annars langar mig að mæla með góðri lesningu fyrir alla.... bæði foreldra og ekki. Bókin hans Hugo Þórissonar, Hollráð Hugaos. Ég las í gegnum hana um daginn og fannst hún góð og athyglisverð, mikið sem hægt er að taka úr henni og heimseta í raunveruleikan þegar verið er að ala upp börn eða bara muna síðan við vorum lítil.

Setning úr bókinni sem mér fannst alveg frábær:
"En höfum hugfast að fötlun barns er afmarkað sérkenni þess, fremur en einkenni þess." Þessi setning finnst mér taka saman það sem ég meina svo oft þegar ég óska þess að fólk geti horft á Viktor sem Viktor og jú hann er með auka litning en ekki bara auka litninginn og svo Viktor. Finnst mér þetta eiga við um alla sem hafa einhverskonar fötlun.

Hér í Belgíu hefur góða verðrið leikið við okkur, svo loksins fékk heimasætan að taka framm laugina síðan í fyrra og göstlast í henni og leika sér. Svo vonum við bara að það verði bara framhald á þessari rjóma blíðu svo við getum haldið áfram að njóta sumarfrísins.

troðslu keppni í garðinum :)

sundkelling

Svona slá vinir okkar garðinn sinn ;) sveitinn

krúttin 

Skúli fúli yfir að fá ekki að borða sand...

Þessi gullklumpur er 16 mánaða í dag:)

S

Drasl = hamingja

Heimilisfaðirinn er ekki mikið heimavið þessa dagana en þegar hann kemur heim rétt um kvöldmat þá hjálpar hann mér við að klára kvöldrútínuna. Í síðustu viku var ég að koma krökkunum í háttinn og hann var niðri að taka til dótið eftir okkur. Þegar ég kom niður þá sagði hann "ég horfði yfir stofuna áður en ég byrjaði og hugsaði rosalega er mikið drasl/ dót út um allt hjá okkur alltaf hreint" Meðan ég tók saman dótið fyllti alla dótakassa og raðaði stóra dótinu þá fór ég að hugsa.... Það er ekki drasl hjá okkur þetta er bara vísir á hamingju. Ég bara ha.... hann sagði já allt þetta dót sem þið hafið verið að leika með sýnir bara að það hefur greinilega verið mjög gaman hjá ykkur í dag.... og mikil hamingja og gleði. Jáhá ég er sko alveg sammála honum, það var búið að vera alveg rosalega gaman hjá okkur. Þegar ég er að fussa og sveija yfir einhverju drasli hjá okkur þá minni ég mig á að þetta sé nú bara hamingja... eintóm hamingja :)

Ísland....Íslendingur...

Yndislegt var það að fara til Íslands og ekki spillti fyrir að við fengum glimrandi veður í heilar tvær og hálfa viku. Það ringdi held ég bara einu sinni í 2 tíma.... og það er ótrúlegt... meiri segja bændur og aðrir gróður ræktarar voru farnir að vandræðast með vökvunar búnað fyrir allan gróðurinn og túnin ;)

Það er alveg heilt ár síðan við fórum heim síðast og þegar maður er búin að vera svona "lengi" í burtu þá gleymir maður smá tilfinningunni að vera á Íslandi. Tilfinninginn kom fyrst þegar ég labbaði út af Keflavíkur flugvelli og mætti mér norðan strekkingur í um það bil °10 gráðum og vindstigum. Frír hárblástur og börninn vöknuðu furðulostinn. Stormur yrði þetta kallað í öllum þeim löndum sem við höfum búið í ;) ;).  Lyktin, hreina loftið og bara að keyra á Reykjanesbrautinni uppúr miðnætti.... yes we landed on the moon... skildi ég loksins.

Sumartími og vetrartími....  kl 06:00...... yesss... Fresh fresh eins og einhver orðaði það.. það tók svo nokkrar daga að stilla klukkuna hjá þessum elskum :D

Sundlaugarnar vá það eru bara enginn orð yfir það hvað við fjölskyldan elskum að fara í sund... meiri segja Viktor finnst þetta æðislegt og var að myndast við að gera bombur ofan í laugina ;) ;) Talent þar á ferð ;).

Svo fengu foreldrarnir menninga sjokk þegar þau skelltu undir sig betri fætinum og skunduðu í bæinn eitt kvöld. Fengu þar staðfestingu að þrátt fyrir að þeim finnst þau ekki deginum eldri en tvítugt þá var komið einhver ósköp af miklu yngra fólki en þau.... hmmm :)

Raðirnar inn á skemmtistaðina er auðvitað kapítuli útaf fyrir sig..... ég stóð fyrir utan B5 og horfið á hana hreyfast reglulega eins og alda fram og til baka fram og til baka.... Fólkið hafði mikla trú á því að með því að ýta hressilega á næsta mann þá myndi það líklegast komast fyrr inn.... Ég horfði meiri segja á eina stelpu bíta aðra í handlegginn útaf því henni mislíkaði eitthvað að verið var að ýta á hana. Svo er það önnur Ella hversu mikið fólk er inni á hverjum stað og hvernig og hvað gerist ef... og þá segi ég ef... það myndi kvikna í... Það var einmitt sænskur vinur minn sem spurði mig að því fyrir nokkrum árum þegar við vorum komin inn á B5 :D... og auðvitað fylgdi ekta íslensk setning... ahhhh það reddast.

Annars erum við komin "heim" og var Andrea í skýjunum yfir að hitta krakkana í götunni og Viktor byrjaði í leikskólanum. Semsagt hann fékk nógu "lélegt" þroska og hreyfi próf til þess að komast inn í leikskólann.... víhúúúúúúú.

Við kíktum við á föstudegi og byrjaði hann svo á mánudegi... hann er í leikskólanum 3 daga í viku til að byrja með og fær meðferð alla dagana. Þrisvar í viku sjúkraþjálfun, þrisvar í viku iðjuþjálfun og tvisvar í viku talþjálfun, svo púslum við í kring tímanum sem hann er í leikskólanum. Við byrjuðum í iðjuþjálfun hjá Katrin og hún sagði að í dag ætlaði hún bara að skoða hann og sjá hversu mikið hann gæti og hvort það væru miklar breytingar síðan síðast. Ég sá að hún var smá hissa á því hversu duglegur hann var og ég sagði við hana að hann hafi nú átt frekar slæman dag þegar hún gerði prófið. Hún brosti og sagði einmitt það sem ég og Óli höfum alltaf talað um... það er nú bara gott... þá getur hann bara orðið miklu betri. :) Hann var voða hress og kátur hjá sjúkraþjálfaranum Bart og má klárlega sjá að honum finnst skemmtilegast það sem hann á að gera hjá honum. Það er að standa og hreyfa sig og sýna og æfa allan hreyfi þroskann. Bart sagði við mig að hann væri bara að fylgjast með honum og hafði að orði að Katrin hefði talað um töluverða breytingu á honum. Mömmu hjartað gladdist, svo benti hann mér á góða punkta í því hvernig Viktor beytir líkama sínum og aðra sem væru ekki eins góðir eða svokallaðar hagvæmar hreyfingar (being economic) og þyrfti að hjálpa honum að leiðrétta það. (Það er semsagt að börn með Down heilkennið vilja oft vera mjög simmetrísk og standa þar að leiðandi upp þannig.... sem er yfirleitt erfitt.) Við hittum einnig Tine sem sér um talþjálfunina, Viktor lét hana nú bara elta sig hingað og þangað og spilaði svoldið með hana. Hún talaði nefnilega um að það þyrfti alltaf að gera "æfingar"/vinna með börnin eins og þeim þykir áhugavert. Viktor var orðin smá þreyttur og vildi bara stöðugt fara í nýjan leik... og var því nóg að gera hjá Tine:)

Við erum mjög ánægð með alla meðferð sem Viktor fær og leikskólin sjálfur er líka fínn en mömmunni finnst eitthvað erfitt að skilja litla gullklumpinn sinn eftir hahaha... En það kemur, líklega meiri aðlögunar tími sem þarf fyrir mömmuna en drenginn ;).

Skólinn hjá Andreu klárast svo núna í lok júní og tekur við 8 vikna sumarfrí.... wihooooo.... hahah Við vonumst að sjálfsögðu eftir því að það verði bara yndislegt veður svo við getum bara verið að dunda okkur utan húss. Verður vafa lítið mikið fjör.

En þangað til næst

S