The life

Ég skrifaði litla grein fyrir blað downs félagsins í flæmska hluta Belgíu og kom hún út núna í desember. Ég skrifaði hana á ensku og var hún svo þýdd, nokkrir eru búnir að biðja mig um að leifa sér að sjá svo ég ákvað að pósta bara ensku útgáfunni hér. Þeir sem hafa fylgst með okkur síðan ég byrjaði að blogga hérna kannast nú við þráðinn :) 

The life we live is what is normal to us. It might not be that normal to other people but this is what we know as normal. We do not live the typical 9-5 life routine with weekends off and we move quiet a lot between countries. We try to live quiet an organized life in all that uncertinty and I would think that we are quiet well prepared for all the surprises we have to deal with in our “normal” life. 

In 2007 we had our first child, our daughter Andrea, we lived in London at that time. Since then we have moved between 3 countries and life has changed a lot. Not only in ways of changed living experience between countries also we had our 2nd child. Nothing could have prepared us for the birth of Viktor, we went to the hospital for a check up but did not return home like after every check up. Viktor was born 8 hours later 4 weeks premature and the doctors told us he had down syndrome. The world fell apart, what, why and how.....Down syndrome? Next weeks went into a bit of a blur and getting to grips with everything. In the middle of all the adjusting there came a new team... not in Denmark where we were living but in Belgium. 

For the first time in our lives together there came a new question when deciding if we should move, How is the health care system in Belgium. And the important question how is living in Belgium with a child with down syndrome. After a bad experience with the Doctors in Denmark, lack of the human touch and strange explanations we had decided that nothing was going to stop us continuing living our “normal” life.

We were driving home from a hearing test when we first heard about the possible Belgium move..... we were so happy because our little hero had such a good hearing. When Oli got a call from his agent talking about Zulte Waregem... in my ears it sounded russian.... We smiled happy about our little hero and laughed about the funny names on the teams who liked Oli. 

Next weeks continued in the settling, crying and getting used to everything. Also we took the decision to move... it was not a difficult decision because I was certain that nothing around children with downs syndrome could be as bad as what we had experienced in Denmark. 

Viktor being 3 months and Andrea little more than 4 years we packed our things and drove to Belgium. We were very well welcomed and I saw pretty fast that Belgium people like to organize and be organized;) It was good for us and exactly what we needed, we needed a good plan. The team doctor and his assistant Ilse helped us getting into everything with Viktor. We got a really good feeling from the start, we had made a good decision. The confirmation on that good feeling we got was when we walked into UZ Gent. Ilse had booked us in for an appointment in the down policlinic and there we met a good doctor. We had heard that Viktor was strong and we thought he was just the best but the feeling when the doctor was examining him and Viktor grabbed her fingers and pulled himself up and she said... wow he is strong. From that moment the good feeling came over us and it only became stronger. The doctor explained everything for us how they do things here in Belgium how and when they check certain things and in the end of the medical conversation she gave us the Downpass. There the strong good feeling just became confirmed I felt like I was handed the bible, some guidance and it was going to be alright. For the first time since Viktor was born we got some proper explainations, answers, a plan and guidance. Everyone who have children with some limitations know how important that is, so you do not feel like you hang in the free air or so you feel like there is something which is tying you to the ground.

It did not only end there... we also got to talk to social helper to help us find out how the administration worked in Belgium. So we met a very lovely girl and she explained everything and helped us come in contact with DeTandem. If we thought we were fine before, everything just became even better when we started to get there support and we owe them many gratitudes and thanks.

From our first appointment in Gent and until now we have experienced how good the system in Belgium is for children born with down syndrome but we have also got to see the not so good side of the system. But all countries have flaws in their systems that is sad but true. 

The hard decision we took when we decided if we should move to jet another country with our son who has down syndrome or if we should put a stop on our “normal” live and move to Iceland where everything sounded so secure and good has certainly paid off for us. As you know you always think everything best comes from your home country but our experience here has even been better than we ever hoped. And what we never dared to hope for is that we know that we are even getting better service sometimes than we would get in our good Iceland. :) But where ever you are you always have to continue the journey of life, fight for your children and live your life to the fullest.

Sá svo þessa flottu tilvitnun/vísu frá Móðir Teresu hjá vinkonu á Facebook og fannst hún svo flott, leyfi henni að fljóta með.

GJÖF LÍFSINS

Lífið er tækifæri, gríptu það.
Lífið er fegurð, dáðu hana.
Lífið er gjöf, njóttu hennar.
Lífið er draumur, láttu hann verða að veruleika.
Lífið er er áskorun, taktu henni.
Lífið er er skylda, gerðu hana.
Lífið er leikur, leiktu hann.
Lífið er dýrmætt, gættu þess.
Lífið er auðlegð, varðveittu hana.
Lífið er kærleikur, gef þig honum á vald.
Lífið er loforð, láttu það rætast.
Lífið er sorg, sigraðu hana.
Lífið er söngur, syngdu hann!

Móðir Teresa

S

ps endilega skilja eftir sig spor ;)

Fróðleikskorn og nýja árið.

Síðan Viktor fæddist hef ég tekið eftir því að sumir hafa talað um litninga galla eins og veikindi. Þegar fólk hefur verið að spyrja um down heilkennið hjá Viktori og einng t.d. um vinkonu okkar sem er með charge heilkennið að þá hef ég heyrt að það heldur stundum að þetta sé veiki eða hvort hann eigi eftir einhverntíman eftir að vakna ekki með down heilkennið. Eins og það gæti kannski verið hægt að lækna þetta, en oftast er þetta bara því fólk veit ekki betur og eða notar orðið vitlaust en eru flestir fljótir að segja já ok og sjúga hreinlega í sig fróðleik sem það vissi ekki um. Ég er alltaf fljót að útskýra að auðvitað sé Viktor ekki veikur, þetta sé bara litningagalli og tek það framm ég verð ekkert móðguð bara glöð að geta bætt á fróðleik fólks. Hef alltaf vilja reyna að fræða fólk sem mest því eins og við öll vitum því upplýstari sem við erum því minni fordómar.

Í fréttablaðinu sem við fjölskyldan vorum í viðtali núna fyrir jólin sá ég grein um stelpu sem heitir Inga Björk Bjarnadóttir, fannst viðhorf hennar alveg hreint yndislegt og hún staldraði vel og lengi við í huga mínum. Í dag þegar ég var að skoða í gegnum facebook þá sé ég að gömul vinkona mín er bún að linka á pistil eftir þessa sömu stelpu sem ber nafnið "frá sjónarhóli krypplings - af trúarlegu ofstæki og nafnlausum bréfum". Þessi fyrirsögn greip mig og ég klikkaði á linkinn og fór að lesa.... Ég ætlaði ekki að trúa mínum eigin augum þegar ég hóf lesturinn... jáhá það er líka fólk sem heldur að hún sé veik (sem getur og er oftast fáfræði) en að ef hún væri nógu sterk í trúnni já eða foreldrarnir þá gæti hún kannski komist úr hjólastólnum. Hvernig hún svarar þessu nafnlausa bréfi sem hún fékk og viðhorf hennar til lífsins er hreint út sagt yndislegt og dáist ég af þessari stelpu. Vona svo hjartanlega að sá sem sendi henni þetta nafnlausa bréf lesi svarið frá henni í pistlinum og fræðist heil ósköp :).

Hér eru allir búnir að hafa það gott yfir hátíðarnar og við notið þess að hafa fjölskylduna hjá okkur. Fórum inn í nýja árið alveg svakalega þakklát yfir því hvað við eigum góða að. 

hveitiköku bakstur með afa

Jólakúlurnar voru dekraðar út í eitt og fengu að njóta ömmu og afa og Dísu frænku og mamman og pabbinn reyndu bara að slaka á eins mikið og þau gátu. Þrátt fyrir það þá var það greinilega ekki alveg nóg þar sem að bumbu krútt fór eitthvað aðeins að spá í að kíkja of fljótt í heiminn og þurfti ég því að eyða áramótunum inni á sjúkrahúsi. En það náðist að róa krúttið og er ég því búin að vera heima í nokkra daga en í strangri hvíld. Alltsaman væri þetta léttara ef við værum nú alltaf með ömmur og frænkur og svona í kall færi... En við púsluðum saman ágætis púsli og Dísa frænka er hjá okkur þangað til 12. jan svona á meðan húsfaðirinn er í burtu í æfingaferð á spáni :D (ljúfa líf ;))

Eftir 1. daginn í aupairstörfum þá hélt ég að systir mín myndi andast af þreytu og hlóum við mikið þegar hún lak ofan í sófann um kvöldið hahaha Þvílíkt dugleg þessi elskan ;).

Þessi er svo mjög duglegur að hjálpa til við undirbúning:)

Frænka alveg með táknin á hreinu:) Meira sem er mikið notað;)

Tökum á móti 2013 eins rólega og hægt er en það verður eflaust hörkufjör þegar líða tekur á árið með þrjá litla gullmola á heimilinu ;)

S

Jólakúlur :)

Já litlu jólakúlurnar á heimilinu eru í óða önn að gera sig tilbúin fyrir jólin. Andrea er með þetta allt á hreinu að jólin koma þegar við kveikjum á síðasta kertinu á aðventukransinum. Ég segi henni reglulega að þau séu nú eiginlega bara komin eða alveg að koma en aðfangadagskvöld sé daginn eftir að öll kertin séu kveikt ;)

Andrea tók þátt í helgileik í skólanum sínum og voru foreldrarnir að vonum ótrúlega stoltir af stóru stelpunni sinni og hafa bara ekki séð eins professional helgileik. Hún var í hlutverki Maríu ásamt fjórum öðrum stelpum (ein stór maría og þrjár litlar) og svo voru fjórir strákar í hlutverki Jósef (einn stór og þrír litlir). Andrea fékk eina setningu og var það svolítið fyndið að hún var á Íslensku, semsagt litlu Maríurnar fengu hver sína línu og Andreu var á íslensku svo var ein sem var með á Hollensku og ein á Frönsku. Andreu lína var hvort það væri pláss fyrir þau í gistihúsinu :) svo yfir kirkjuna glumdi íslenska skæra röddin hennar og foreldrarnir fylltust miklu stolti ;)

Við fjölskyldan vorum svo í viðtali í fréttablaðinu í gær og fannst það heppnast bara voða vel. Viðtalið er hægt að lesa hér. Takk allir fyrir falleg sms, símhringingar og kveðjur á facebook.

Við reyndum svo jólamyndatöku með gríslingunum og það gekk svo vel að foreldrarnir voru sveittir, reittir og voðalega þreyttir eftir á og engin mynd var prenthæf ;)

vildi vera eins og Grinch

Svo við létum krúttmyndir frá árinu bara duga :)

Gleðileg jól úr sveitinni í Belgíu
Sogco

Þegar markmið verða að raunveruleika :)

Í dag fengum við þær fréttir að það ætti að færa Viktor á næstu deild. Það eru þrjár deildir á leikskólanum, baby deildinn svo mið deildinn og stóra. Þegar ég kom fyrst með Viktor í aðlögun þá tók ég eftir því að það voru tveir strákar þarna sem voru töluvert eldri. Báðir með fötlun og þurftu meiri hjálp. Ég man svo eftir því að ég fékk svoo mikinn sting í hjartað. Ég hugsaði æjjjj hér vorum við komin og Viktor passaði svo fínt inn í aldurshópinn sem var þarna... hann var 8 mánaða flestir voru í kringum 1 árs og aðeins eldri og svo líka yngri. Ég hugsaði vá hvað hann getur lært mikið af krökkunum hér. En ég fékk sting því að ég horfði á eldri strákana, báðir um og yfir tveggja ára, ég hugsaði með mér verður litli strákurinn minn svona.... miklu miklu eldri en hinir og á enga samleð með börnunum á sinni deild. Ohhh hvað ég var leið en ég bægði hugsunum mínum frá mér reyndi að vera bjartsýn. Vegna aðstæðna og styrkleika Viktors eins og þið getið lesið hér þá fékk Gullklumpurinn ekki að byrja á leikskólanum fyrr en í maí og voru eldri strákarnir þarna ennþá og ég fékk sama sting í hjartað. Ég fylgdist með þeim og var mikið að spá í það afhverju þeir væru ennþá á baby deildinni og hvernig það væri eiginlega í pottinn búið þegar ákveðið væri hvenær barn væri tilbúið til að fara á næstu deild og svo framvegis. Spurði mjög laumulega einhverntíman og fékk þau svör að það væri gott að þau væru byrjuð að labba og borða sjálf því tempóið á mið deildinni væri svoldi meira. :) Ég hugsaði með mér já ok þá er bara að vinna í því með Viktori en að sjálfsögðu vill ég að hann geri þetta á sínum hraða og að hann fái sinn tíma á deildinni sinni eins og hann þarf. Það sem ég hafði bara áhyggjur af var að hann yrði ekki dæmdur á hans forsendum og hvernig hann væri að þroskast sem einstaklingurinn Viktor heldur einstaklingurinn Viktor sem er með downs heilkennið. Ég var hrædd um að það yrði horft fram hjá honum þegar það ætti að færa börn niður á næstu deild útaf því að hann þyrfti hugsanlega meiri aðstoð og ahhhh hann gæti jú alveg verið aðeins lengur með litlu börnunum. 

Í haust þá fórum við á fund á leikskólanum með bæði þeim sem sjá um sjúkra, iðju og talþjálfun og starfsfólki frá deildinni hans og konu sem hefur fylgt okkur síðan Viktor var 6 mánaða og hjálpað okkur að fóta okkur í belgíska kerfinu. Þetta var rosalega góður fundur og við fengum að vita hvernig meðferðirnar gengu og hvað væri frammundan og fleira. Í lok fundarins vorum við spurð hvort það væri eitthvað sérstakt sem við værum að spá? Ég ákvað að tala um áhyggjur mínar og sagðist búin að vera spá í því hvenær börn færu á næstu deild og hvenær hugsanlega þau héldu að Viktor myndi svo fara á mið deildina. Þau sögðu mér að ég þyrfti ekki að hafa áhyggjur af því, allir ættu sömu réttindi og að sjálfsögðu myndu þau horfa á hvernig Viktor væri að standa sig og hans þroska en ekki aldur og að hann væri með downs heilkennið. Ég átti smá erfitt með að tjá mig þarna og þurfti alveg að kyngja nokkrum tárum Æ mömmu hjartað kramdist eitthvað við tilhugsunina að hann myndi sitja eins og trölla barn eingöngu með smábörn í kringum sig... En ég fékk góð svör og var ánægð að þau vissu mínar áhyggjur  en ég sannfærði þau líka um það að ég vildi bara að hann fengi sömu meðhöndlun og allir aðrir og að hann færi yfir á næstu deild þegar hann væri tilbúinn.

Svo í dag þegar Óli hringdi í mig himinlifandi og kátur yfir því að stóri (hmmm) duglegi strákurinn okkar yrði bara færður á miðdeildina eftir jólafrí... þá fékk mamman sjokkk....... Úfffffff "litli" stóri strákurinn minn haaaaa var hann tilbúin í það???? Og heilinn fór á flug.... og ég bombaði óteljandi spurningum á Óla..... hahaha jáhá var það kannski bara mamman sem var ekki tilbúin??? 

En hvað með matmálstímana og fær hann aðstoð með að borða og og og og OG Óli bara heyrðu slaka esskan. Svo taldi hann upp allt sem var í lagi og það sem hann þyrfti aðstoð með myndi hann bara læra miklu hraðar á stóru deildinni ;) Ég andaði inn og út og hristi hausinn og hló að sjálfri mér..... dísös Sigurbjörg fer í berjast berjast berjast gírinn og vill fá sanngjarna meðferð og svo þegar stóri strákurinn sýnir mér og öllum hinum hvað hann er ótrúlega flottur og skellir sér á næstu deild á sama tíma og öll hin börnin þá fær mamma gamla bara sjokk og skellir sér í svíberinn eins og Óli orðar það svo oft....... En þegar á botnin er hvolft og ég búin að fá minn tíma í að melta þetta allt saman þá er ég svo ógurlega glöð fyrir hann og hversu duglegur hann er þetta hunangs stykki okkar :D Hugsanlega þegar fleiri en eitt markmið verða að raunveruleika á stuttum tíma, þar sem Viktor byrjaði að labba ekki alls fyrir löngu. Þá verður þetta allt saman kannski smá yfirþyrmandi :). Ætli ég skoði ekki aðeins miðdeildina á mánudaginn og sjá hvort að honum sé óhætt hahahahahaha ;) 

Við höldum því inn í helgina eitthvað örlítið stærri :P

yfir og út

S

Atvinnumaður morgun dagsins!!

Ég held ég hafi nú komið inn á það aðeins hér í blogginu að Andrea byrjaði að æfa fótbolta núna í sumar. Henni finnst þetta voðalega gaman, æfir hún einu sinni í viku og svo eru oftast leikir á laugardags morgnum. Hún æfir með lokal liðinu hérna í sveitinni hjá okkur og eru það bara strákar sem hún æfir með. Semsagt hún og strákarnir í bekknum hennar eða einu ári yngri og eldri, hún þekkir þá alla og er góð vinkona þeirra. Svo það er ægilega gaman oftast á æfingum og tala nú ekki um þegar hún fer að keppa. Hún er eina stelpan í hennar árgangi en það eru nú ein og ein í einhverjum árgángum hjá Sparta Wortegem.

Fótboltinn hjá stelpum byrjar ekki hjá liðinu sem Óli spilar með fyrr en stelpurnar eru held ég 11 ára og oftast bara hjá liðunum í kring ekki fyrr en um 8 ára aldur. Svo það tíðkast víst mikið að stelpurnar séu bara að spila með strákunum upp að þeim aldri.

Árgangurinn hennar Andreu hérna í Sparta Wortegem er yngsti flokkurinn og þau eru öll tiltölulega nýbyrjuð að æfa og því getan og árangurinn eftir því.:) Óli hélt því fram að hugsanlega væru þau lélegust í Belgíu til að byrja með (hahah) en það er ótrúlegt hvað þau hafa náð miklum árangri bara síðan í sumar og maður fyllist þvílíku stolti að sjá framförina. Leikirnir byrjuðu á því að enda í ansi mörgum tugum og núll fyrir hinum en þeim tókst nú að vinna leik um daginn og held ég að stelpan okkar ætlaði að springa úr stolti. Þar fyrir utan þá var það Andrea sem skoraði fyrsta markið sem liðinu tókst að skora í leik..... svo þið getið ýmindað ykkur gleðina hjá þeirri stuttu...... Já eða faðir hennar sem var á hliðar línunni þegar frumburðurinn gerði markið... :) :) :) Ég er ekki enþá viss hver var stoltari pabbinn eða dóttirin..... Það var allavegana hringt í miðjum leik gargandi af gleði... :)

Andrea hefur greinilega keppnis skapið frá föður sínum og á það til að fara grenja og verða fúl þegar hún tapar (óli er nú hættur því núna ;)).... og til að byrja með þegar þau töpuðu svoldið oft þá var það orðið fastur liður að hún kæmi vælandi eftir leikinn.... Ég nenni ekki að tapa... búhúúúúhúúú...... ekki það að móðirinn sé ekki keppnis manneskja... heldur þá tekur Andrea þetta bara á næsta level sem ég þekki ekki og get ekki séð sjálfa mig í henni (því það er mikið sem ég sé í henni sem er copy paste frá mér hahaha :)). En vonum bara að hvað sem hún tekur sér fyrir hendur þá kemur þetta keppnis skap henni langt.

En þangað sem ég ætlaði þennan blog póst. Fyrr núna í haust þá spiluðu þau við mjög gott lið sem er um það bil 20 mínútur frá okkur, Andrea var næstum því búin að skora en hitt liðið vann yfirburðar sigur. Ég man að eftir leikinn þá sagði ég Óla frá því hvað þeir hefðu verið góðir þessir litlu strákar og bara 5 ára.... ég sagði honum að það hafð verið tvíburar í liðinu sem voru alveg rosalega góðir já og nokkrir aðrir líka en tvíburarnir voru sérstaklega góðir. Núna á laugardaginn var svo leikur við þetta sama lið og Óli fór með Andreu og var að horfa á. Þegar hann stendur í makindum sínum á hliðar línunni þá kemur maður sem byrjar að tala við hina foreldrana og þeir segja honum að Óli sé leikmaður hjá Zulte Waregem. Maðurinn vindur sér að Óla og kynnir sig gefur honum nafnspjaldið sitt og segir honum að hann sé njósnari frá Zulte Waregem. Semsagt hann vinnur fyrir yngri flokkana hjá liðinu hans Óla, við að finna unga upprennandi fótbolta menn.... Seriously ég átti ekki til orð þetta var leikur hjá 5 ára gömlum krökkum.

En jú jú hann var semsagt að skoða einn úr hinu liðinu og hafði fyrir stuttu "scoutað" tvo aðra spilara hjá þeim sem voru góðu tvíburarnir sem ég hafði sagt Óla frá fyrr í haust. Hann sagði að þetta tíðkaðist hjá flest öllum "stóru" liðunum að hann væri bara einn af nokkrum sem vinna fyrir Zulte Waregem.  Fara þeir svo á mini strætóum og sækja strákana um allar sveitirnar hérna í kring fyrir æfingar. Til dæmis þá er þetta lið sem hann var að njósna um þarna, í 45 mínótna fjarlægð frá Waregem svo það er ágætis tími sem fer í æfingu hjá þessum 5 ára strákum :)

Óli fer svo að segja vini sínum í liðinu frá þessu núna eftir leikinn í gær og þá sagði hann og pabbi hans honum að þetta væri mjög algengt en væri víst ennþá meira hjá stelpu liðinum. Útaf því að stelpu liðinn eru svo fá og er því slegist um "talentana" sem spila með strákunum en það er oftast ekki fyrr en þær eru aðeins eldri. Jáhá... ég verð að segja að ég var smá sjokkeruð yfir þessu öllu saman... kannski er ég svona "naiv" en ég hélt bara að á þessum aldri (5ára+ nokkur ár) ætti þetta enþá bara að vera gaman ;). En hver veit nema að Andrea verði svo "scoutuð" til einhvers af stærri stelpu liðunum ef hún heldur áfram að vera svona dugleg og sýna þessu svona mikinn áhuga. ;) En eitt er alveg á hreinu að mamman ætlar að leyfa henni að hafa bara gaman af þessu eins leeengi og hún vill :)

yfir og út

S

Hóst, hor og tennur en jólagleði....

Hér erum við búin að vera heima síðan Viktor fékk lugnabólgu, eða það er Viktor má ekki fara í leikskólann en við förum þrisvar í viku í sjúkró, iðjó og talþjálfun. 

Við höfum svo fengið annan sjúkraþjálfara heim í svona "hósta"/öndunar sjúkraþjálfun (ademhalingskine á hollensku). Mér finnst þetta bara frekar sniðugut og veit ég ekki hvort þetta er notað annar staðar en hér en þetta er þannig að sjúkraþjálfarinn situr á svona yoga bolta og hoppar upp og niður með Viktor og heldur um leið þéttingsfast um öndunarfærin. Viktor andar þá dýpra niður í maga og þjálfar lungun og nær að hósta upp slími og ógeði sem er jafnvel fast í lungunum útaf lungnabólgunni. Þessi þjálfun er víst mikið notuð hérna á krakka. Viktori finnst þetta bara voða gaman og trallar bara með og syngur og hóstar svo þess á milli.

Það hefur verið nóg að gera hjá okkur en mamman því miður ekki komist í skólann og lítur út fyrir að hún verði aðeins að setja það til hliðar í bili. Við fengum nefnilega eyrnabólgu núna rétt fyrir helgi með tilheyrandi hita OG svo er þessi elska að fá allavegana fjórar tennur..... Já það má með sanni segja að það sé allt já allt að gerast í þessum litla kroppi þessa dagana. Úff púff.... svo erfitt þegar maður stendur ráðlaus við hliðiná litla gullinu sínu og er bara ekki viss hvað er að angra... eru þetta tennur? eyrun?.... eða er þetta lungnabólgann aftur. En við byrjuðum pensilín kúr aftur útaf eyrunum fyrir helgi svo þetta er vonandi að batna og ég held að þessar tennur séu nú að skríða upp... Ljósi punkturinn í þessu öllu er að tennurnar eru þá komnar upp og eru ekki svo margar eftir svo það er voða gott. Fórum við svo til læknisins í dag og lungun er í góðu lagi og eyrun að lagast. En læknirinn vill að Viktor sé heima í 1-2 vikur í viðbót því það eru búin að vera rs vírus tilfelli í leikskólanum og betra að V nái sér alveg áður en hann fer til baka. Svo já enginn skóli fyrir mömmuna og lítill tími í stúss en bara meiri kúr og knús og kjass :) með dassi af tannpirring og tárum.

Í sjúkró, á "hestinum"

æfa sig að fara í skó ;)

flottu feðgarnir

rassinn á heimasætunni er meira upp en höfuðið þessa dagana:D

Hér er svo að renna upp tími Sinterklas og Svarte Pete hjálpara hans. Andrea er að læra um þessar elskur í skólanum og svo kemur kallinn næstu helgi svo það verður rosalegt fjör ;) Bekkurinn hennar fer að skoða hús Sinterklas núna á fimtudaginn og svo hittum við hann hjá vinum á föstudaginn og svo kemur hann víst aðfaranótt laugardags og skilur eftir gjafir fyrir börnin. Svo í nógu að snúast hjá litlu dömunni á heimilinu því hún er líka að undirbúa sig undir komu íslensku jólasveinanna. Þetta verður nú eitthvað skrítið held ég þegar heim verður komið og ef hún vill halda í allar hefðirnar hahaha sem við höfum tekið þátt í okkar útlandaveru :D.

með góðum vinum að skoða hús Sinterklas

Við erum svo bara að dunda okkur í jóla undirbúningi, erum búnar að vera duglegar að baka og ætlum að fara að skreyta og búa til aðventukrans. Andrea er sérlegur aðstoðarmaður í bakstrinum og finnst ekkert betra en að sleikja degið.... mmmm já ætli maður muni ekki eftir því hvað manni þótti þetta gott:). En núna í síðustu smákökusort þá bað hún mig vinsamlegast að trufla sig ekki þegar hún var að sleikja af hrærivélar spaðanum. ;) 

Ekki trufla mig.....

Hér reynum við því að gleyma okkur í jólagleðinni og njóta og hlakka til allra spennandi hlutana sem drýfur á daga okkar og setja á bak við okkur bolta leiðindi. :)

systkini í kasti yfir pabba sínum :)

Bestu frá BE

S

ps rosalega gaman þegar fólk skilur eftir sig spor :D endilega ekki vera hrædd við það ;)

Hraustur Gullklumpur.

Hér eru allir að hressast, við lentum inn á spítala með gullklumpinn hann fékk lungnabólgu og vorum við á spítalanum í 5 daga. Úff hann var alveg að verða geggjaður litli karlinn en voða duglegur og læknarnir svo ánægðir með hann. Hann var með æðalegg og gat því ekki alveg náð að labba eins og hann vildi en reyndi bara að gera sitt besta, gekk með rúllustöngina eins og gamall karl. Freeelsið sem fylgdi því þegar æðaleggurinn var tekinn. Hann var svo ánægður hljóp um allt .... 5 fm herbergið það er og gargaði af gleði. Mykið hugsaði ég til foreldra barna sem eru langveik eða þurfa að einhverjum ástæðum að dvelja langdvölum á spítulum. Heilbrigði er forréttindi og finnst mér við þurfa að minna okkur statt og stöðugt á það.

ekkert voða glaður í þessu fangelsi... 

gleðistrumpur komin heim :)

Á fimtudaginn í síðustu viku kom svo út bókin Gleðigjafar og var heljarinnar útgáfuteiti á sunnudaginn í Eymundson skólavörðustíg. Við komumst því miður ekki en sendum okkar fulltrúa og var þetta víst alveg magnað. Bókin seldist upp í búðinni og hafa aldrei verið jafn margir í einu útgáfuteiti þarna. Ég er svo stolt af þessari bók og að fá að vera partur af henni, svo mikil þörf á svona bók. Þegar ég var beðin um að vera með þá var ég ekki lengi að svara játandi... ég hafði sjálf byrjað að skrifa söguna hans Viktors fljótlega eftir að hann fæddist því mér fannst það hjálpa mér... og einnig það voru bara ansi ótrúlegir hlutir sem gengu á þarna fyrst og mig langaði ekki að gleyma þeim. Okkar sögu þurfti ég að stytta töluvert en lengri útgáfuni hendi ég kannski í prent einhverntíman hver veit... Ég fæ mína bók senda í pósti á næstu dögum og hlakka voðalega til að lesa restina af bókinni. 

Bókin fæst í Eymundson og er líka núna á afslætti á www.nuid.is og mæli ég eindregið með að allir nái sér í eintak og lesi þessa einstöku bók.

Dísa fór og náði sér í eintak :)

í iðjuþjálfun

að reyna að klæða sig í sokka... hahah

Annars er húsbóndinn á heimilinu staddur í Androrra þessa dagana að taka þátt í verkefni Íslenska landsliðsins. Er því fjör hjá móðurinni á godda stöðum ;). Við erum óskaplega glöð yfir því að hann fái að spreyta sig aftur með landsliðinu en við fögnum komu hans heim seinna í dag og árangri þessarar ferðar :D.

yfir og út í bili
S